Hayatıma giren herkese minnettarım Annesinin Meleğinden / Meleğime Öyküler

Kızım bana geçen doğum günümde, saraylara yakışır gösterişte kocaman bir defter armağan etti; içindeki ayrıç ipi bile sırmalı ipten. İnsan yazmaya kıyamayacak. Buna bütün öykülerini yaz lütfen yıllar yıllar sonra torunların okuyup senin o neşeli öykü dünyanı tanısınlar dedi. fakat ne olduysa gözden uzak bir yere konmuş tek satır yazılmamış. İşte bu sabah aldım onu kucağımaz yazmaya başladım.. Nasıl başlamalı, nelerden söz etmeli bile demeden kalem benden atik davranıp bakın neler yazmış. Sizlerle de paylaşayım istedim..
“Hayatıma giren herkese minnettarım. Onların, benim hayatımda olmaları gerekiyordu bir dönem.

Bütün kesişmelere teşekkür ediyorum. İyi ki rastlaşmışız. Ne deneyimler kazandım, neler yaşadım, neler öğrendim sayelerinde.

Hayatıma giren herkese minnettarım

Hayatıma giren herkese minnettarım

Bana cesaret verdiler. Sonraları kolumu kanadımı kırmış olsalar da, acı vermiş, yaralamış berelemiş olsalar da onlardan çok şey öğrendim. Geriye baktığımda, onların izleri bende değişmelere, zenginliklere neden olduğunu gördüm. Belki daha fazla tutunmayı öğrendim. Belki daha kuvvetli sevmeyi. Daha sahici sevmelerin “ne olduğunu”, “ne olmadığını” öğrendim. En çok da kendime tutunmayı.. Kendimi tanımayı. Zayıflıklarımı, çok kuvvetli yanlarımı, sarsılmaz köklü ve saf yanlarımı gördüm. Bütün bunları onlar sayesinde oldum.
Beni oldurdular…
Aslında çok güçsüz yerlerden gelen biriyim ben. Korkak, zerre cesareti olmayan. Görünmez olmak isteyen. Onlarla görünür oldum…

Hatalarıma teşekkür ediyorum.

Bütün yanılgılarıma da..

Onlar olmasa gelişemezdim. Böylelikle daha hoşgörülü olmayı kazandım. Her kaybedişte bir o kadar da kazandığım gördüm. Daha empati kurabilir, kendimden çıkıp başkalarının acılarına bakabilmeyi öğrendim. Kendim yanıldıkça, aldatıldıkça, başkalarının da aldatılmalarını, yaralarını gördüm.. Onların acılarına merhamet duymayı öğrendim. Affetmeyi onlar öğrettiler bana. Bu yüzden de teşekkür ediyorum onlara..

Sadece akılla değil, duygularla, derin duygularla, hesapsız duygularla yaşandığını onlarla denedim. Kendimi, sevgimi onlarla sınadım. Şefkatim onlarla çoğaldı. Daha sevebilir olmamı sanırım onlara borçluyum. Nasıl teşekkür etmem onlara!.

Bazılarını-hatta çoğu- hayatımdan gitti, hem de benim anlayamayacağım kadar sert, kırıp dökerek gittiler ve bir daha arkalarına dönüp bakmadılar. Bütün izleri silmeye çalıştılar dozerleriyle. Artık yoklar hayatımda.

Fiziken yoklar. Benim içimde yaşamaları sürüyor. Onlar belki anıları, izleri delete ettiler(onların deyimiyle).

Ben silmedim. Olanca canlılıklarıyla, sıcaklıklarıyla saklıyorum, koruyorum ben onları.
Çünkü onları sevmiştim.
Ve hâlâ seviyorum. Sevgimde ne kadar samimi olduğumu onların sayesinde gördüm. Bana sevme, kendi sevme gücümü görme imkânı sağladılar. Onlara-her birine- nasıl teşekkür etmem.!
Yaşamın her zerresi,
her anı,
her anısı,
her nefesi öyle olması gerektiği, ancak böyle olabileceği ve başka türlü olamayacağı için olmuştur.
Ve bütün bunlar, bana hastır..Biricikliği de burada değil mi?
Teşekkürle doluyum. Önce kendime.

Hayata.

Ve hayatıma giren herkese, her şeye..”

3 aralık cumartesi 2011

Pakize İşcan


Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir